Opvoeden in een stiefgezin

Vandaag komen zij samen. Je zag en voelde de onderlinge spanning. Ze zitten nog niet of het gesprek begint, waarbij zij begint over zijn dochter, die de regels maar aan haar laars lapt en dat zij daar zo’n last van heeft. Dat ze zich niet gesteund voelt door hem, omdat hij niets daarvan zegt.

Dit gesprek zal gaan over, hoe je als stiefpartners samen kunt opvoeden. Ik geef allereerst aan dat opvoeden in een kerngezin al topstort is, laat staan in een stiefgezin. Beiden beamen dit. Het samenvoegen van twee opvoedstijlen, daar sta je als geliefden niet als eerste bij stil, in de eerste fase van de relatie. De meeste ouders en stiefouders denken vaak dat zij op één lijn liggen qua aanpak, en dat ze het heus wel kunnen.” Vaak onvoorbereid  op wat ze staat te wachten, gaan ze aan de slag.

Totdat ze samenwonen en merken dat ieder, ook de kinderen andere ideeën daarover hebben en de samenhang ontbreekt. “Precies”, zeggen ze beiden, neem alleen het weekend.” Ieder doet maar wat. Totaal geen samenwerking, afstemming laat staan structuur of verbinding”….. “Wie spreekt dan wie aan en hoe doe je dat”, vraag ik? Ze kijken elkaar vragend aan. “Roep je de pubers uit bed zodat ze ook kunnen ontbijten om daarna af te ruimen? Of doe je alles gewoon zelf om de kinderen te ontzien?” “Wij hebben alles al geprobeerd maar niets werkt, daarom weten we het ook echt niet meer”, zeggen zij. “Het gevolg is dat we nu maar zoveel mogelijk zelf doen, maar doodop zijn en ruzie met elkaar krijgen over elkaars kinderen en de verschillende opvoedstijlen. Door de spanningen over de opvoeding, vragen de kinderen nu steeds of wij ook weer uit elkaar gaan?

“De irritaties lopen op. Ik ben laatst flink uitgevallen tegen zijn oudste zoon, die voor de zoveelste keer het wc-papier niet had aangevuld. Hij gaf mij toen ook nog een grote mond. Dan wijst zij naar haar partner en zucht….  “Hij hoort dit, komt aangelopen, vult het wc-papier aan en zegt verder niets tegen zijn zoon. Hij gaat gewoon verder met waar hij mee bezig was, terwijl ik heel erg gefrustreerd daar stond …..”

Dan begint hij te vertellen. “Op zondag samen ontbijten leek ons heel gezellig. Maar dat valt erg tegen. Het begint al met opstaan en gebruik maken van de badkamer. Ieder heeft daarbij zijn of haar tempo, er wordt geen rekening gehouden met de ander. Vervolgens aan tafel ruzie om wie naast wie mag zitten, wie er helpt met tafeldekken, wie afruimt. Tegen de tijd dat iedereen klaar is voor het ontbijt, hebben wij als ouder en stiefouder al vele blikken met elkaar gewisseld die niet steunend zijn. We laten het nu maar zo en hopen dat het vanzelf  gewoon wordt en hopelijk ook gezellig”……

De partners kijken mij aan en zeggen ….”Maar het gaat niet over, het wordt alleen maar erger. Ik weet niet hoelang ik dit nog vol hou, ik voel mij niet gelukkig,” zegt zij. Ik geef aan dat het niet vanzelf zal gaan. Zij als opvoeders zullen samen de structuur erin moeten brengen en hun grenzen moeten aangeven, nog veel meer samen afstemmen en elkaar als partners steunen.

Ze krijgen  alvast wat tips mee voor aan tafel, zodat ieder zijn vaste plek heeft en hoe daarmee rust en balans te creëren. Verder stel ik voor om een “Stiefberaad” te organiseren. Het is belangrijk om de kinderen te betrekken. Ieder kan iets inbrengen om te leren hoe je als stiefgezin in één huis, prettig kunt wonen. En hoe ieder daaraan een bijdrage kan leveren. Het doel is dat ieder zich prettig voelt in de nieuwe situatie,  dat zij elkaar beter leren kennen, dat er samen wordt gewerkt en er gedeelde verantwoordelijkheid is over het reilen en zeilen binnen het stiefgezin.

Ik geef ze als opdracht mee, hoe zij dit als opvoeders alvast samen kunnen voorbereiden. Zij gaan opgelucht en hoopvol weg. Het is een beginpunt waarmee ze weer verder kunnen om hun stiefgezin nog beter te vormen. Ik sluit het gesprek af met te zeggen dat zij eigenlijk, nu pas, écht met de voorbereiding van het samenvoegen van de twee gezinnen beginnen…..

Stiefvader in spagaat

Stiefpunt 2018

Hij is hier omdat het thuis niet lekker loopt en zijn vriendin vindt, dat hij ook maar eens naar Stiefpunt moet om te praten. Of hij dit zelf ook echt vindt zal verder in het gesprek helder worden. Terwijl ik koffie inschenk kijkt hij om zich heen en geeft aan wat een rust er uit de ruimte spreekt. Ik vraag of rust iets is waar hij over wil praten en zo begint ons gesprek.

Deze stiefvader heeft zelf 2 kinderen, die om de twee weken komen en zijn vriendin heeft 3 kinderen die bij hun wonen. Hij had nooit gedacht dat hij ooit een groot gezin zou hebben. Toen hij zijn huidige vriendin leerde kennen, vonden zij het al vrij snel fijn en praktischer om te gaan samenwonen. Hun gedachte was hoe sneller je samen bent hoe sneller je als een normaal gezin kunt gaan functioneren. Maar daar is hij nu toch wel van teruggekomen. Het is veel ingewikkelder dan hij in eerste instantie dacht. De spanningen zijn groot, steeds vaker zijn er irritaties tussen hem en zijn vriendin. Ook begint zijn ex zich met hun te bemoeien, omdat de kinderen bij haar klagen over hem en zijn nieuwe gezin.

Zelf vindt hij dat zij beiden hard werken om het met z’n allen gezellig te hebben. Dit lukt helaas nog niet echt. Zodra zijn kinderen in het weekend komen, bouwt de spanning bij hem op en probeert hij van alles te doen om ieder te ontzien en te ontlasten. Hij is dan bezig om het iedereen naar de zin te maken. Hij  heeft dan geen enkel moment rust. Op maandag begint hij vermoeid aan zijn werkweek.  Het liefst zou hij het op dit moment allemaal willen ontvluchten, om vooral bij te kunnen komen. Hij is moe van de verwijten, zoals “dat hij zijn kinderen meer aandacht geeft dan zijn stiefkinderen. Dat hij niet consequent is naar zijn eigen kinderen en streng naar zijn stiefkinderen. Dat hij zijn vriendin te weinig aandacht geeft wanneer zijn kinderen er zijn”…….

Hij vindt zichzelf enorm tekortschieten, zucht en laat vermoeid zijn hoofd hangen. “Wat kan ik nog meer doen of anders?” In mijn vorige relatie gingen de dingen vanzelf, toen hoefde ik niet na te denken of ik iemand tekort deed. Ik kom niet meer aan mijzelf toe. Ik ben moe en voel me onzeker in wat ik doe”.

Na zijn stortvloed van woorden, geef ik hem eerst een compliment. “Dappere stiefvader, wat goed dat je hier nu bent en hardop uitspreekt dat je in spagaat staat. Ik vertel hem dat er bij Stiefpunt gewerkt kan worden aan de stappen die nodig zijn om vanuit eigen kracht een succesvol stiefgezin te worden. Dat kan echt, maar dan wel samen. Een stiefgezin is net als een fusie en vraagt om een zorgvuldige voorbereiding met alle partijen. Er lijkt een last van zijn schouders te vallen.

Er wordt op zijn verzoek een nieuwe afspraak ingepland om terug te komen, dit keer samen met zijn vriendin.

Stiefmoeder burn-out

Zij oogt vermoeid en zit huilend aan mijn praktijktafel. Dit keer komt zij alleen. Zij begint ons gesprek met, “ik vind er echt niks meer aan, ik weet het echt niet meer! Wat nu?” Ik schenk een kopje thee in, haar oog valt op een klein stress-balletje in een bakje op mijn tafel. Zij pakt dat balletje, knijpt er zachtjes in en zegt, “en zo voel ik mij op dit moment, totaal uitgeknepen, opgebrand, leeg…. Ik heb zoveel gegeven ik kan niet meer…”

Lees verder

Stiefgezin Stiefpunt

Vakantie met het (stief)gezin

Ze hebben elkaar net 4 maanden voor de zomervakantie leren kennen. Zij heeft twee kinderen en hij ook. De kinderen hadden gelijk een klik. Dat sterkte de geliefden in de keuze voor elkaar. Zei maken toekomstplannen. Te beginnen met de eerste vakantie samen.

Lees verder