Relatiestress en je loopbaan

Er gaan jaarlijks heel wat mensen uit elkaar.

De impact van een relatiebreuk op partners is groot. Corona geeft in deze tijd nog een extra druk op vele partnerrelaties. Scheiden is bijna een algemeen goed geworden. Uit elkaar gaan hoeft niet altijd gelijk de enige oplossing te zijn. Maar als dit het voor jou wel is, dan heeft dat wel zijn weerslag op je hele welzijn.

Velen weten niet dat deze ingrijpende gebeurtenis veel impact heeft op een loopbaan en dat niet alleen jij maar heel wat mensen tijdens hun scheiding uitvallen? En bij sommigen leidt dit zelfs tot burn-out! Toch hebben de meesten het er niet met hun werkgever over en vaak vindt deze dat een scheiding een privékwestie is van de medewerker. Behoud van je baan is juist nu van groter belang dan ooit, nu je wereld zo op z’n kop staat. Hoe deze stressvolle periode aan te pakken op je werk met enkele tips om overeind te blijven in een woelige tijd, lees je hier.

Wel of niet vertellen op het werk?

Jij bepaalt of je het wel of niet vertelt op de werkvloer en tegen wie en wanneer. Je kunt dit eventueel overleggen met HR. Het kan prettig zijn om je werkgever en collega’s op de hoogte te brengen van je scheiding omdat zij op dat moment meer begrip kunnen tonen voor je situatie en je misschien ook kunnen ontlasten waar nodig. Weet dat heel wat collega’s vaak zelf in jouw schoenen gestaan hebben of misschien nu ook staan. Want één derde van de huwelijken eindigt namelijk in een scheiding en dus weten zij waarschijnlijk wat je doormaakt.

Alles hangt natuurlijk af van de omstandigheden op je werk. Stel dat je een heel slechte relatie hebt met je werkgever, er een promotie in de lucht hangt, er veel werkloosheid is in jou vakgebied, dan kun je het best zelf inschatten wanneer en hoe dit het best te communiceren. Je kan je wel voorstellen dat je werkgever en collega’s misschien ook een beetje ongerust zijn over wat de echtscheiding met jou gaat doen op werkvlak.

Scheiding genereert rouw

Na alle juridische regelzaken, komt vaak pas de emotionele onthechtingsfase. Een echtscheidingsproces kan je vergelijken met een rouwproces bij verlies door overlijden van een dierbare. Of je nu eerste of tweede beslisser bent of jullie hebben samen beslist om de relatie stop te zetten, het blijft een emotioneel zware periode. Het is dus eigenlijk heel normaal dat je tijdens je echtscheiding minder productief bent. De hoge mate en langdurige stress zorgen dat je vermogen om te plannen en organiseren achteruitgaan. Daarnaast lijdt je gezondheid mogelijk onder de stresssituatie. Je voelt je vaak moe en prikkelbaar. Het werk stapelt zich langzaam op, totdat je vastloopt en je je ziek moet melden en in een burn-out terecht komt. Onderzoek heeft aangetoond dat werknemers in een echtscheiding een dubbel verzuim vertonen.

Tips

  • Zoek tijdig hulp!
  • Hou contact met collega’s die je vertrouwt, sluit je niet helemaal af.
  • Blijf in gesprek met de HR-verantwoordelijke en vraag naar je mogelijkheden wat betreft verlof of bijvoorbeeld andere tijdelijke taken.
  • Geef tijdig aan wanneer je je grens van draagkracht hebt bereikt, zodat een werkgever daarop kan inspelen door vervanging voor jou te regelen.
  • Bespreek de mogelijkheid om bijvoorbeeld tijdelijk minder te werken.
  • Vraag naar de mogelijkheid om de SCHIP-aanpak te mogen volgen om je scheiding goed af te hechten om (langdurig) verzuim te voorkomen. Hiermee bespaar je niet alleen je werkgever veel kosten, maar ook jezelf door een conflictscheiding te voorkomen.

 Heb je in deze moeilijke periode hulp of advies nodig? Neem dan contact op.

Wanneer ex-partners hun opgelopen kwetsuren, tijdens en na de relatie niet samen hebben verwerkt, zullen zij hun verdriet en pijn blijven tonen, vaak door woede en onredelijkheid. Pas wanneer ex-partners bereid zijn om dit onder ogen te zien en beiden hun verantwoordelijkheid kunnen nemen voor ieders aandeel in het doen stranden van hun relatie en elkaar kunnen erkennen in de pijn van de ander, pas dan zal de storm gaan liggen. Er komt ruimte vrij om zich opnieuw te kunnen verbinden als partners in ouderschap. Zodat zij samen een gezonde en veilige leefomgeving kunnen creëren voor het kind.

Dit vraagt dus eerst om een flinke dosis rouwarbeid, om samen het verlies en rouw te integreren in het huidige leven. De focus leggen op het conflict zal deze doen oplaaien, aandacht geven voor verlies helpt om die te integreren in het leven. Het conflict stopt vaak dan vanzelf. Wie wil er niet werken aan een harmonieuze ex partnerrelatie, voor zichzelf én voor het kind?

De druk op zijn stiefgezin was groot. Er dreigde  een relatiecrisis tussen hem en zijn huidige partner. Vooral omdat de strijd met zijn ex, nog steeds oplaait en heftiger wordt. Hij heeft met zijn ex-partner een kind en zij kunnen het na hun scheiding, nog steeds niet eens worden over veel dingen, maar nu speelt vooral de omgangsregeling hun parten. Hij wil co-ouderschap maar zijn ex wil dit niet. Hun kind zit klem tussen zijn ouders. Het gedrag van het kind veranderde, van verdrietig naar boosheid. Op school presteerde het kind steeds slechter. Zijn concentratie werd een probleem, hij kwam niet toe aan leren. Op het schoolplein kwam dit kind steeds in conflicten terecht, en vroeg veel negatieve aandacht.

“VERLIES EN ROUW”

Ouders wijzen met de vinger naar elkaar. “Als hij”..…. “Als zij” ….. Woorden die hun zoon op het schoolplein in conflict met klasgenoten, in zekere zin naleefde … “Als hij”…. “Als zij”. …  Het ging steeds slechter tussen hun als ex-partners en ook met hun kind. De rechter moest eraan te pas komen. In de rechtszaal lieten zei veelvuldig merken dat de communicatie over en weer zorgelijk was. Beiden wilden hun gelijk. Hun kind had zich inmiddels opgesplitst, was zichzelf kwijt. Hij werd een vat vol ongecontroleerde emoties. Net als zijn ouders. Ooit hebben deze ex-partners van elkaar gehouden. Het loslaten van elkaar was ingewikkelder dan ze zelf ooit hadden bedacht. Je zag dat achter deze voorbije liefde onverwerkte verlies en rouw nog op de loer lag. Om deze strijd te doen stoppen, zullen zij als ex-partners aan het werk moeten. Niet hun kind, die kan weer herstellen, wanneer zij als ouders hun verantwoordelijkheid kunnen nemen, en er weer als ouders voor hem zijn. Wanneer zij weer hun liefde, troost en geborgenheid kunnen bieden, dan kan hun, verder gezonde zoon, op de hernieuwde basis van veiligheid, zich verder ontwikkelen.

“DWANGMAATREGEL “

De rechter besliste dat de ex-partners het SCHIP-traject moesten volgen bij Stiefpunt. Doel was hun communicatie te verbeteren zodat zij samen beslissingen kunnen nemen, die in het belang zijn van hun kind. Maar SCHIP gaat verder dan dat. SCHIP is een post-relationeel rouw en verlies traject. Stukje voor stukje wordt het leven van deze twee ex-partners als een film teruggedraaid, er wordt stilgestaan bij alles wat heeft gemaakt dat zij lijnrecht tegenover elkaar zijn komen te staan, maar vooral wat dit met ieder van hun heeft gedaan. Er wordt samengewerkt aan herstel van dat wat beschadigd of verloren is gegaan.  Het is een kans om schoonschip met elkaar te maken, om elkaar te erkennen door verantwoording te nemen voor ieders aandeel waardoor de relatie is gaan schuiven en tot een breuk heeft geleid. Na hun scheiding hebben zij nooit meer echt met elkaar gesproken over wat maakte dat zij elkaar zijn kwijtgeraakt.

 “HERNIEUWDE VERBINDING”

Met vallen en opstaan hebben zij het SCHIP-traject doorlopen. Na dit alles, kwam er ruimte vrij om de hernieuwde verbinding na hun scheiding, weer met elkaar, daadwerkelijk te kunnen maken, voelen en te leven. Vandaag was het zover. Als niet officieel Ambtenaar van de Burgerlijke stand, (waar zij erg om moesten lachten), heb ik wederom twee ex-partners mogen verbinden als partners in ouderschap. In mijn slotwoord heb ik het volgende gezegd… Ruzies, spanningen, pijn en verdriet. Rechtbank, gedwongen kader, aanmelding bij Stiefpunt. Jij als ex-partner had een dikke muur opgetrokken, nog dikker dan dik, want je had als kind al veel meegemaakt. En vele “nep hulpverleners,” zoals jij ze noemde, gezien en gesproken. Dit vertelde je in latere gesprekken die we met elkaar hadden.

Je had je voorgenomen om alleen dat te antwoorden wat de therapeut van je verwachte, want dat had je wel geleerd in de loop der jaren. Totdat je tijdens de gesprekken, een paar keer werd “geraakt” en je muur steeds verder afbrokkelde, en jij bij je pijn kon. Bij een volgende afspraak vertelde jij dat je anders bent gaan kijken naar deze gesprekken, naar jezelf, je ex, jullie situatie en je eerdere beeld van een therapeut. Je durfde je kwetsbaar op te stellen en je pijn en angst te delen.

“VEILIGE HAVEN”

De andere ex-partner sprak ik aan met het volgende …… Je blik van “dit gaat niets worden” straalde mij al bij binnenkomst tegemoet. Je zei daarbij  “ik heb met hem al zoveel meegemaakt dus erop vertrouwen dat door de SCHIP-aanpak, ik nu ineens anders naar hem ga kijken, en dan ook nog hem vertrouwen, dat kun je wel vergeten. Ik zit hier omdat het van de rechter moet”. Je had je dikste harnas opgepoetst en strak aangetrokken. Tranen en emoties had je achter slot en grendel bewaard. Nooit meer zou hij zien wat het met jou heeft gedaan of nog doet, vertelde je. Je voelde je nog steeds gebroken, nadat hij, volgens jou, je al zo snel had ingeruild. Nu wil hij ook nog jullie zoon, dat gaat nooit gebeuren, zei je stellig. “Dus wat mij betreft is dit SCHIP gedoemd om te zinken”, zei jij. Toch werd er ook iets bij jou geraakt en liet je steeds vaker je harnas thuis, je stelde je open voor het proces van samen verwerken van wat was, en nu is.

“PARTNERS IN OUDERSCHAP”

En daar zat ik in het begin als behandelaar tegenover twee gekwetste mensen vol pijn, verdriet, boosheid en angst. Maar vandaag kan ik zeggen dat zij, ondanks ieders voornemen om in de weerstand te blijven en “het SCHIP te doen zinken,” toch deze succesvol hebben doorlopen. Zij hebben doorgezet en volgehouden op de vaak woelige wateren, en de tocht doorstaan. Er is nu genoeg ruimte om de cirkel van verbinding te kunnen maken tussen hun, als ex-partners, en daarmee ook met ieders stiefgezin.

Deze, nu, partners in ouderschap, hebben na een lange strijd, rustigere vaarwater bereikt en kunnen nu een veilige thuishaven zijn voor hun kind. Ik durf deze ex-partners vol vertrouwen los te laten, zodat zij samen koers kunnen zetten, richting toekomst als partners in ouderschap.

Weer naar school


De schoolvakantie is voor veel kinderen voorbij. Hoe zouden zij het gehad hebben? Zijn hun ouders nog bij elkaar, of hebben zij  te horen gekregen dat zij straks in twee huizen gaan wonen? Is het voor hun duidelijk dat het niet aan hun ligt, maar dat het echt iets is tussen hun ouders? Is hun hoofd nu zo vol dat naar school gaan eigenlijk best zwaar is? En voor hoe lang blijven zij? Weten zij of ze van school moeten, omdat ze misschien moeten verhuizen?

Laten we hopen dat de meeste kinderen, kind konden zijn en een mooie zomer hebben gehad. En zij die het moeilijk hadden en nog hebben, omdat het niet goed gaat tussen hun ouders, voor deze hoop ik dat hun ouders hulp zoeken, om de relatie vlot te trekken of anders waardig te beëindigen. School kan ouders stimuleren om er met een professional eerst over in gesprek te gaan. Maar wie weet… misschien komt het niet zover.

De zon doet erg zijn best. De een vindt het heerlijk en bij anderen doet het letterlijk en figuurlijk het kookpunt juist toenemen. Relaties kunnen in deze periode extra onder druk komen staan en wanneer de zoveelste verkoelende douche niet helpt en pogingen tot een gesprek vastlopen… dan lijkt voor velen een scheiding helaas vaak de enige oplossing. Dat hoeft niet! Een partnerrelatie in zwaar weer vraagt om onderhoud, niet gelijk om een scheiding.

Wanneer je auto kuren heeft, breng je deze toch ook niet gelijk naar de sloop?… Dus denk je: “Onze relatie loopt niet zo lekker.” en dat is al een tijd zo? Zoek hulp! Iemand die samen met jullie de reden van de stagnaties in jullie relatie zichtbaar maakt, waar je samen aan kunt werken, zodat je daarna weer de juiste koers kunt varen. In rustiger vaarwater, met een verruimde blik en ander inzicht in en uitzicht op elkaar. Wie gunt zichzelf niet een mooie nazomer samen, voor nu en de toekomst?

Samengesteld wonen

Stiefpunt 2018

 

VERHUISBERICHT 

Na een lange voorbereiding, is voor een samengesteld gezin het moment daar. Met een lach en een traan hebben zij een mijlpaal bereikt, namelijk wonen onder één dak. Wanneer ik een film zou maken over een samengesteld gezin, zou ik hun als voorbeeld willen nemen. Niet alleen omdat het hele leuke en lieve mensen zijn, maar vooral omdat hun proces zo prachtig weergeeft hoe het kan lopen met een samengesteld gezin. Een echt voorbeeld voor alle samengestelde gezinnen die het moeilijk hebben en worstelen met de vraag, “is dit het?’ En, “wil ik dit wel?”

INZICHT IN HET EIGEN PROCES EN DIE VAN DE ANDER

De grote valkuil is dat samengestelde gezinnen té snel een “gewoon” gezin willen worden en willen zijn.  Alle ingrediënten lijken aanwezig, de ontmoeting met de liefde van je leven lijkt de basis. Maar geheel onvoorbereid twee gezinnen samenvoegen tot een samengesteld gezin, vraagt wel het een en ander aan inzicht in je eigen processen en die van de andere betrokkenen. Het lijkt zo simpel, maar de praktijk is weerbarstig. Partners worden vaak na een confrontatie binnen hun nieuwe gezin, zichzelf of door de inmenging van de ex-partners, met beide benen op de grond gezet. Gelukkig hoeft dat niet gelijk het einde van de relatie te betekenen. Het is goed om iemand mee te laten kijken die vanuit de optiek van alle betrokken kan weergeven wat er te zien is en ruimte biedt om te vertellen hoe dit door ieder ervaren wordt. Je krijgt daarmee inzicht in de denk- en leefwereld van elkaar. Je verruimt als het ware je horizon over jezelf en de ander.

NOG MAAR VEERTIG PROCENT LUKT HET

Meestal wordt vergeten dat enkel de partners écht een verbinding met elkaar hebben, de kinderen moeten daar nog naartoe groeien. Met het recht op het doorlopen van ieders proces van afscheid nemen en opnieuw verbinden, in ieders tempo. Hoe ingewikkeld is dat op een fundering van verlies en rouw? Waar sta jij en waar staat de ander in zijn verwerkingsproces? Er volgden bij dit stiefgezin vele gesprekken met elkaar, met en zonder de kinderen, maar wel onder begeleiding. Zij kregen inzichten over wat er speelde en hoe je daar samen mee om kon gaan. Hoe konden deze partners anders weten dat er in een samengesteld gezin hele andere dynamieken spelen? Daarin zijn zij zeker geen uitzondering. Velen weten dit gewoon nog niet.  Omdat het zwaar en ingewikkeld is, slaagt nog maar veertigprocent van de samengestelde gezinnen erin om een succes te maken van hun nieuwe verbintenis. Dat betekent dat ook nog maar veertig procent van de kinderen, niet meerdere scheidingen hoeven meemaken.

ER IS PLAATS VOOR IEDEREEN

Nu staat dit gezin voor een nieuwe fase in hun leven, namelijk de verhuizing, een grote overstap voor het werken aan een sterkere verbinding, die verder vormgegeven kan worden onder één dak. Zij begrijpen dat je er dan nog niet bent en dat het hard werken blijft. Maar dat zij wel al grote positieve stappen hebben gemaakt. Dat hun kans daardoor groter is om bij elkaar te blijven, zonder te schrikken van alle toekomstige hobbels, die er zeker nog zullen zijn.

Dit samengestelde gezin kan steeds beter hun gezamenlijke pad laten ontvouwen en blijven volgen. Zolang zij oog blijven houden voor elkaar, komen zij en de kinderen altijd daar waar zij zijn moeten. Vooral voor de jongeren in het gezin, die tijdens de gesprekken benoemden anders naar relaties te kijken, door de scheiding van hun ouders. Deze stap vormt voor hun een mooie nieuwe basis. Kinderen kunnen zich verder ontwikkelen en durven zich te verbinden en te hechten voor nu en in de toekomst. Wanneer ouders en stiefopvoeders goed met elkaar kunnen samenwerken, hoeft het kind niet het kind van de rekening te worden. Alle geluk en wijsheid voor dit samengestelde gezin en hun vorige partners, met een mooie stap naar een fijne toekomst met elkaar.

  • 1
  • 2